Μαραθώνιες διαδρομές

Κρυμμένοι κάτω από αθλητικά πανωφόρια εφορμούν στα πεζοδρόμια του Λονδίνου, δίπλα στον Τάμεση. Η πόλη ετοιμάζεται για το μαραθώνιο και οι δρομείς την έχουν καταλάβει. Όλοι καλωδιωμένοι κι απορροφημένοι.

Μελαγχολικές διαδρομές, σκεπτικές, μοναχικές. Μνήμες, εικόνες, όνειρα, φλύαρα σχέδια, προσδοκίες, σκέψεις ανάκατες, απελευθερώνονται την ώρα του τρεξίματος. Χωρίς αρχή, μέση και τέλος εναλλάσσονται παράλληλα με τα τοπία. Φυσάει. Το πρόσωπο παγώνει, η μουσική συνεχίζει να παίζει και τα πόδια σε καθοδηγούν. Το ένα βήμα πίσω από το άλλο, ρυθμικά. Μηχανική κίνηση χωρίς σκέψη, αυτοματοποιημένη. Το σώμα σε απελευθερώνει, σε οδηγεί, θέτει τα όριά σου όσο το μυαλό ταξιδεύει. Κουράζεσαι, λαχανιάζεις, δοκιμάζεις να πας λίγο παρακάτω, όσο ακόμη ένα τραγούδι. Ξεχνιέσαι μερικές φορές κι η ώρα περνά, τα χιλιόμετρα συσσωρεύονται και το σώμα ιδρώνει, οι μύες σφίγγουν, οι αστράγαλοι φωνάζουν να σταματήσεις.

Θα ήθελα να μπορούσα να συνεχίσω για ώρες, ώστε να καθαρίσει το κεφάλι μου από τις σκέψεις. Να μην έχει πού να πάει και με τι να καταπιαστεί. Να ξεχαστεί κι αυτό στις πραγματικές διαδρομές δίπλα στον Τάμεση, στα νερά που φουρτουνιάζουν, στα πιτσιρίκια με τα ποδήλατα που φεύγουν χαμογελαστά από το σχολείο, στα μακρινά κτίρια, στα σύννεφα που αλλάζουν χρώμα.
Το Λονδίνο σε προσκαλεί να τρέξεις μαζί του: είναι ο κόσμος που βλέπεις ολημερίς να δοκιμάζει τις αντοχές του, οι πεζόδρομοι που σε προφυλάσσουν, οι ευθείες και η έλλειψη ανηφόρας και κατηφόρας που σε σταθεροποιεί. Η πόλη σε προετοιμάζει, σε κινητοποιεί και σ’ αγκαλιάζει, τις μέρες τουλάχιστον που το κρύο είναι ανεκτό.

Από την Ελλάδα, μεγαλωμένη με τον ήλιο συνοδεία και τη θαλασσινή αύρα να καραδοκεί, για να τρέξω στο Λονδίνο ντύνομαι σα το κρεμμύδι. Κολάν, φόρμες, μπλούζες κι από πάνω άλλες μπλούζες, σκούφοι, γάντια κι ασφαλώς ακουστικά. Εκεί, δίπλα στον Τάμεση έχεις λίγο ψευδαίσθηση θάλασσας κι ας του λείπει το μεσογειακό χρώμα κι ο ατελείωτος ορίζοντας. Είναι ό,τι πιο κοντινό. Το κρύο από την άλλη, βοηθά να συγκεντρωθείς στη διαδρομή, γιατί μετά από λίγο δεν το καταλαβαίνεις, παρά μόνο αν σταματήσεις και νοιώσεις τον αέρα στο ταλαιπωρημένο σώμα.

Σήμερα, την ώρα που έτρεχα, χάζευα τους υπόλοιπους δρομείς. Ομοιότητες και διαφορές στο ρυθμό, στο ύφος, στην στάση του σώματος. Κάποιοι προετοιμάζονται για το μαραθώνιο. Ίσως να είναι η πρώτη τους φορά, ίσως κι όχι. Άλλοι απλά τρέχουν για την άσκηση, για να βγουν από το σπίτι, για να ξεχαστούν. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Είναι μοναχικό το τρέξιμο αποστάσεων και σε απορροφά.

Έτσι, αν και δίπλα στον Τάμεση, βρίσκομαι πίσω στην Αθήνα. Απροσδιόριστες συγκρίσεις αρχικά. Μαραθωνοδρόμοι και μαραθωνομάχοι. Λονδίνο και Αθήνα. Ίσιες διαδρομές, φιλόξενες αλλά βροχερές κόντρα σε ηλιόλουστα στενά, σε πεζοδρόμια αυτοκινήτων και λακκούβες. Σκόρπιες περιπλανήσεις του μυαλού στην πόλη που αγαπώ. Ατέλειες που τη χαρακτηρίζουν. Μυρωδιές άλλοτε παιδικές γεμάτες νεραντζιές κι άλλοτε αποπνικτικές. Εγώ εδώ δρομέας κι εκεί καθηλωμένη. Εδώ με εργασία στα σκαριά κι εκεί άνεργη. Εδώ ελπιδοφόρα και στην πόλη μου σκοτεινιασμένη. Δόσεις πικρίας αναβράζουν διαλυμένες σε ονειροπολήσεις. Μου λείπει η Αθήνα αλλά όχι εγώ σε αυτήν, ξέπνοη σε μικρές αποστάσεις, εξαντλημένη στο καθημερινό.

Μουρμουρίζω. Εδώ, τρέχουν έξω στους δρόμους και στην Αθήνα οργανώνουμε μαραθώνιες διαμάχες. Στο μαραθώνιο του Λονδίνου απαιτείται χρόνια προσπάθεια κι επιμονή ενώ στις αθηναϊκές αποστάσεις γεμίζουμε τα πνευμόνια με το στιγμιαίο και λυσσαλέα το ξεφυσάμε στα πρόσωπα των άλλων. Διαφωνούμε από άποψη, χωρίς συνέχεια. Ταμπουρωνόμαστε. Εκδικούμαστε. Χωρίς πλαίσιο που να μας υποστηρίζει. Χωρίς πίστη. Μόνοι. Μια κοινωνία δύσθυμη και δύσπιστη για το παλιό και το καινούργιο, εγκλωβισμένη σε μια ραγισμένη γυάλα. Αναρωτιέμαι, πώς βρίσκεις το ρυθμό σου μέσα σε αυτό;

1987. Το πρόγραμμα Erasmus ανοίγει τις πύλες των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων και μας ετοιμάζει να γίνουμε ευρωπαίοι πολίτες, ταξιδιώτες της Ηπείρου με πολύγλωσση ταυτότητα, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, περιπλανητές. Πιστέψαμε σε αυτό, ονειρευτήκαμε, χτίσαμε. 2013. Οι πόρτες της Ευρώπης κλείνουν για όλους, χώρια οι λογιστές που με μεζούρα μετράνε την αξία ενός ονείρου και την ποδοπατάνε ως άχρηστη. Δεν είναι το καταναλωτικό όνειρο που ράγισε και χάλασε η μαγιά. Είναι το ευρωπαϊκό όραμα που παραπαίει και στραγγαλίζει. Δεν είναι η αγαπημένη μου Αθήνα που από μόνη της αποφάσισε να κάνει τη θάλασσα ποτάμι με ορατές όχθες, είναι όλη η Ευρώπη. Αδιέξοδο.

Λαχανιάζω. Τρέχω με φόρα για να ανακουφιστώ από το όνειρο που με κυνηγά, αλλά πάντα με φτάνει. Χανόμαστε στην επιβίωση και τα όνειρα σκιάζονται αλλά παραμένουν. Χάσαμε το ρυθμό μας και τρέχουμε προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς τερματισμό. Ίσως έχει έρθει η ώρα να σταματήσουμε για λίγο. Να πάρουμε μια ανάσα και να αναθεωρήσουμε το στόχο μας. Να επαναπροσδιορίσουμε ξέχωρα αλλά και συλλογικά τι θέλουμε να μας περιμένει στο τέρμα, ώστε να υπάρχει λόγος να επιμείνουμε, να παλέψουμε και να βρούμε το ρυθμό μας για τη μαραθώνια διαδρομή. Το ένα βήμα πίσω από το άλλο κι ας φυσάει αντίθετα ο άνεμος.

Σκέψεις του τρεξίματος, φευγαλέες, αποτυπωμένες στην οθόνη για να μη χαθούν στις διαδρομές. Μέχρι να γεννηθούν οι επόμενες και να τις αντικαταστήσουν. Μέχρι το επόμενο χιλιόμετρο για το οποίο παλεύουμε, το επόμενο δεκάλεπτο, την επόμενη στιγμή.

By Ferry Bot