Τυχερή γιατί όλοι οι δικοί μου είναι καλά. Πέρασε πολύ καιρός για να μπορώ να το πω αυτό, βασανιστικές ημέρες με ταξίδια στη μνήμη που με στοίχειωναν. Κι όχι μόνο εμένα, αλλά όλους μας. Πέρασαν στιγμές που φαινόταν πως το 2007 δε θα σβήσει ποτέ. Κι έτσι είναι τελικά. Δε θα σβήσει ποτέ από κανενός τη μνήμη. Θα είναι εκεί και θα σηματοδοτεί μια απώλεια επίπονη, αναπάντεχη, αθέλητη. Μια απώλεια που πολύ αργά και δύσκολα οδηγεί σε μια νέα αρχή. Δε τη διαλέξαμε ακριβώς. Δε τη ζητήσαμε, εγώ τουλάχιστον, αλλά την κυνηγήσαμε όλοι. Στα κρυφά, χωρίς λόγια, χωρίς λέξεις. Δεν μοιράζεται μερικές φορές ο πόνος με λέξεις, μόνο με βλέμματα και κενά, γιατί δεν έχεις ιδέα τι ακολουθεί. Αιφνιδιάζεσαι. Οχυρώνεσαι και σταματάς να μιλάς. Περιμένεις, ελπίζεις, προσπαθείς, φοβάσαι. Και κάποια στιγμή, έρχεται η ώρα χωρίς να το καταλάβεις. Έχεις μείνει να κοιτάς το παρελθόν όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι έχεις χτίσει ένα καινούργιο παρόν και ότι το βλέμμα σου έχει καρφωθεί μπροστά. Δεν γνωρίζω πως συμβαίνει για να το μοιραστώ μαζί σας. Δε ξέρω πότε και πως ακριβώς έρχεται εκείνη η στιγμή που βρίσκεσαι στο τώρα και το πριν είναι πια δικό σου. Σου ανήκει. Είναι κτήμα σου, ηθελημένα ή όχι.
Το 2012 ήταν μια καλή χρονιά για εμένα αλλά και για όλους τους δικούς μου. Γεμάτη. Μια χρονιά που ονειρευτήκαμε, που γκρινιάξαμε ασταμάτητα αλλά κοιτάξαμε μπροστά και δίπλα μας. Είμαστε καλά. Ίσως τελικά οι λέξεις να έρχονται όταν πια δεν τις χρειάζεσαι τόσο. Απελευθερωμένες από το βάρος, ήσυχες.
Από το 2007 έχουν περάσει πέντε χρόνια. Δεν είναι πολλά και δεν είναι λίγα. Είναι ακριβώς πέντε χρόνια. Και κοιτάω μπροστά. Και κοιτάω εμένα και βλέπω πολλούς. Είμαι μακριά αλλά είναι όλοι κοντά.
Θέλω να αφιερώσω τη χρονιά που πέρασε στην οικογένεια μου που στάθηκε στα πόδια της -μεταφορικά και κυριολεκτικά- μετά από πολύ προσπάθεια. Σε όλους τους δικούς μου που τους χρειάζομαι και που ξέρω τώρα ότι θα είναι εκεί ότι κι αν συμβεί, ότι θα με ακούσουν, θα με αγκαλιάσουν, θα με καταλάβουν. Σε όλους τους δικούς μου που χάσανε κάτι πολύτιμο μια μέρα του 2007 και που το 2012 έχουν χτίσει κάτι άλλο. Με θέληση, υπομονή, δυσκολία, προσπάθεια, μα για εμένα πάνω απ όλα μαζί. Αφιερώνω λοιπόν και τη χρονιά που έρχεται σε αυτό το μαζί που δεν είναι καθόλου εύκολο, που πολλές φορές εγκλωβίζει, δυσκολεύει, εκνευρίζει κι άλλες απελευθερώνει, δυναμώνει, ανοίγει το δρόμο και σε περιμένει να τον διαβείς. Στο μαζί που το έμαθα από τη μάνα μου και θα με ακολουθεί παντού.
Στην οικογένειά μου, που μου έχει λείψει, εύχομαι μια υπέροχη χρονιά από κοντά με δείπνα, συζητήσεις, διαφωνίες, ένταση, αγκαλιές, με κρασί και ούζα, με ήλιο και χαμόγελα, με ακόμη περισσότερα όνειρα για εμάς τους ίδιους αλλά και για τους διπλανούς μας.
Καλή χρονιά σε όλους μας και σε όσους στη ζωή τους πίστεψαν στη συνέχεια όταν εκείνη κρυβόταν πολύ καλά και πάλεψαν για αυτήν.
By Bot
